
“Hiç yazasım yok.”
Kimseyle paylaşasım da yok, içimin kuytu köşelerine sakladığım çocuğu.
Hiçbir şarkı da hatırlamam.
Ketumumdur hatırlamak istemediklerimde.
Unutulmuş kelimeler gibiyimdir,
Bir köşede, tozlu, yalnız, suratsız.
Karanlıktan başka hiçbir şey bilmez küskünlüğüm.
Hatırladığım her bir çocuk şarkısı da içimi acıtır.
Hep uykularımda duyarım çocukluğuma ait şarkıları.
Kollarım büyür göğe erer bir cüce iken.
Devi olurum bilinmeyen kasabanın.
İçimdeki meczup uyanır ilahi bir sesle.
Hiçlik vardır, evim yoktur benim.
Hani derler ya görmesem de; bilmesem de o ev benim evimdir.
Yalandır.
Yalanın vazgeçilmez hafifliğiyle sarsılır,
Üç yataklı küçücük yatakhanenin yan duvarlarından sızan sesler.
“Bak postacı geliyor...”
Mırıldanırım yatağımın içinde; değişir şarkının sözleri.
“Bak annem geliyor...”
Harika
geçenlerde bir arkadaşımın bana söylediği sözü ben de sana söylemek istedim;
YanıtlaSilo çocuk ile şarkı mırıldanarak çimenlerde yalınayak yürümek istiyorum...
Benim için Harika'nın tarifidir bu dizeler
YanıtlaSilRitmi var, hiçlik var, yaşam var ve ötesi var.
YanıtlaSilbenim için de ''harika!'' nın tarifi.
YanıtlaSil